در زندگی زناشویی گاهی نیاز است مرزهایی تعیین شود که به واسطه آنها مشکلات زندگی را بتوان به طور صحیح مدیریت کرد. یکی از مرزهای مهم پرهیز از بی احترامی به همسر است. با همسرتان کج خلقی نکنید و از ناسزاگویی اجتناب کنید. وقتی تحت فشار روحی و هجمه های روانی هستید طبیعی است که ناراحت شوید اما تندی و ناسزاگویی نکنید. اکنون همسرتان را نه یکی از عوامل استرسزا، بلکه پناهی ایمن و استرس زدا ببینید که نیاز دارید تا با او در مورد مشکلات پیش آمده صحبت کنید. اگر شما یک یا دو دوست صمیمی دارید (رابطه عاطفی خاصی ندارید) که میدانند عاشق همسرتان هستید و شما به ازدواج تان متعهد میباشید میتوانید با آنها دراینباره صحبت کنید. می توان گفت که یکی از کلیدهای اصلی در اینجا این است که در دورهمی ها و در میان دوستان، از همسرتان بدگویی نکنید. در جمع، شما باید به طور ویژه به همسرتان توجه کنید و او را تحسین نمایید. اگر مشکلی هم دارید آن را بین خودتان و مشاور در میان بگذارید که شما را درک میکند و میداند شما دارید روی بهبود ازدواج تان کار میکنید.
صحیح نیست که سایرین را در جریان بگذارید که از همسرتان ناامید هستید. این افراد، ایده مناسبی برای کمک ندارند بلکه زمینه شدت گرفتن اختلافات فراهم میشود. همچنین والدین یا خانواده را درگیر نکنید. والدین دوره سختی را داشتهاند تا شما رشد کنید و برایشان سخت است که بپذیرند دختر یا پسرشان با فرد دیگری ازدواج کرده که به قدر کافی شایسته نیست؛ به آنها دلیلی ندهید تا این عضو جدید را دوست نداشته باشند. آنها بهطور خودکار جانب فرزند خود را گرفته و معمولاً ممکن است عروس یا داماد را سرزنش نمایند. اگر شما چنین کنید، رابطه در بلندمدت بین عروس/ داماد و خانواده زن/ شوهر شکر آب خواهد شد. همیشه در حضور والدین و خانوادهتان و دوستان نسبت به ازدواج تان مثبت صحبت کنید.
راستی آیا مرزهایی را در ازدواجتان تنظیم کردهاید که برای شما مفید باشد؟
آیا زمانهایی بوده که مرزهایی را نداشتید و آرزو میکردید ایکاش داشتید؟ چه اتفاقی افتاد؟ با این وجود این مرزها چه تغییرات مثبتی میتوانست ایجاد شود؟
چه سؤالاتی در مورد این مرزها در ذهن دارید؟
داشتن مرزهای سالم و متناسب بخش بزرگی از حمایت از رشد و بهبود آینده ازدواجتان تلقی میشود. این مرز شبیه پرچین اطراف باغ است که مانع آن میشود که گل و سبزههایی که شما پرورش دادهاید آسیب ببینند. مرزها نباید مانع رشد و ترقی شوند بلکه باید محیط امنی برای رشد و ارتقا فراهم کنند.
دکتر جمال الدین راحمی، دکتری مشاوره خانواده و مدرس دانشگاه